شاعر سرشناس افغانستان در یادداشتی با عنوان «سخنی با همزبانان» دربارهٔ وضعیت افغانستان، عملکرد طالبان و ضرورت پرهیز از نفرت قومی، نوشته که طالبان به زبان، سرزمین، فرهنگ و هویت فرهنگی مردم افغانستان حمله کردهاند.
سید رضا محمدی در این یادداشت افزوده: «درست است که اینها به زبان ما حمله کرده، آن را دری میگویند، به زمین ما حمله میکنند، به زنده و مردهٔ ما بیحرمتی میکنند، فرهنگ و هویت فرهنگی ما از نوروز تا مدارا و عرفان و تغزل و هنر و زیبایی را به زنجیر کردهاند، دختران را از آموزش و همه را از زندگی گرفتهاند با محتسبهای خشتککشال که نه در دین سابقه دارد نه در دنیا. آثار و بناهای تاریخی را از بین میبرند و غارت میکنند؛ مثل ثروت زیر زمینی. خلاصه هر جنایتی که در ذهن نمیآید از اینها رخ میدهد، اما در افتادن به مرداب و منجلاب نفرت قومی و نژادپرستی راه حل نیست، منجلاب است.»
وی در ادامه اما قومیکردن عملکرد طالبان را به نفع این گروه دانسته و تصریح کرده: «قومی کردن این وحشت به نفع فقط طالبان است. پشتو زبانها هم مثل ما قربانیاند؛ مثل همان شعری که استاد باختری فقید دربارهٔ زندان و زندانبان نوشته، ریشهٔ فضایل فرهنگی در مناطق پشتو زبان بیش از مناطق ما در حال سوختن است.»
محمدی سپس با تاکید بر اینکه طالبان را نباید بر اساس قومیت تفکیک کرد، خاطرنشان ساخته: «طالب پشتون و غیر پشتون ندارد، هر دو شیطانند و اتفاقا این طالبهای بدخشان و بلخاب، بیشتر گناهکارند.»
او در بخش دیگری از یادداشت خود به حمایت شماری از نخبگان پشتوزبان از طالبان اشاره کرده و افزوده: «اگر یک گروه از نخبگان پشتو زبان، احمق شدهاند و از طالب حمایت میکنند و به قهرمانی که برای آزادی همهٔ ما به شمول آنها زندگی آرامش را رها کرده و در کوهستانها میرزمد، توهین میکنن، قابل دلسوزی است نه نفرت.»
این شاعر افغانستانی در پایان یادداشت خود با تاکید بر این که مقابله با نفرت نباید با نفرت قومی همراه شود، افزوده: «با نفرت نمیتوان به جنگ نفرت رفت. باید از همدیگر حمایت کنیم، از استعدادهای جوان در هر اندازه که میتوانیم باید حمایت کنیم، از بزرگان دانش و فرهنگ قدردانی کنیم و برای جوانمردانی که مرگ را به جان خریده میرزمند، دعا کنیم و در کنار خانوادههایشان باشیم که آوارگی و سختی نکشند.»
