علی امیری: جمهوری اسلامی در میدان اخلاق شکست خورده است
«مسئله اخراج نیست، مسئله لذت بردن از تحقیر، غارت و شادمانی و احساس فتح از ندادن رهن منزل و حقوق کارگری آوارگان زیر نام "جاسوس" و شکنجۀ کودکان و جاسوس خواندن کودک هفتساله و گرسنگی دادن یک آوارۀ بیپناه تا سرحد مرگ است.»
راه مدنیت: علی امیری، نویسنده و فرهنگی اهل افغانستان که اکنون در استرالیا زندگی میکند، در یادداشتی تند و انتقادی در صفحهٔ فیسبوک خود، آنچه را که به باور او «سقوط اخلاقی جمهوری اسلامی» مینامد، بهطور مفصل به نقد گرفته است. او در این نوشته، به سیاستهای جمهوری اسلامی در قبال مهاجران افغانستانی پرداخته و آن را نشانهٔ فروپاشی اخلاقی، اجتماعی و انسانی در ساختار قدرت و جامعهٔ ایران میداند.
امیری در آغاز یادداشتاش مینویسد که از تواناییهای نظامی و هستهای جمهوری اسلامی اطلاعی ندارد؛ اما آنچه برایش روشن است، «شکست فاحش اخلاقی» این نظام است. «میدانم جمهوری اسلامی ایران چقدر موشکهای قدرتمند ساخته است… اما به عیان میبینم و میدانم که به لحاظ اخلاقی شکست فاحش خورده و جامعۀ ایرانی را دچار کین و نفرت و کوتهفکری کرده است.»
او با اشاره به برخوردهای خشن و تحقیرآمیز با مهاجران افغانستان، از جمله کودکان مینویسد که اخراج مهاجران نه صرفا یک تصمیم سیاسی، بل نمایشی از «نفرت، بیشعوری و عقدهگشایی» است. امیری به مواردی چون توهین به یک کودک افغانستانی با خطاب «جاسوس کثیف» و مرگ یک مهاجر بهنام محمدباقر در اردوگاه مهاجرین اشاره میکند و آن را نشانهای از فروپاشی وجدان اجتماعی میخواند.
او در بخشی دیگر از نوشته مینویسد: «جامعهای که دچار بیشعوری است در کوی و برزن جاسوس دستگیر میکند و آن را فتح و ظفرمندی میداند. جامعۀ که معنای جاسوسی را میداند، جاسوس را گلهای دستگیر نمیکند.»
امیری تاکید میکند که جمهوری اسلامی حق دارد هر سیاست مهاجرتی را اعمال کند، اما مسالهٔ اصلی بهزعم او، نه اخراج بلکه تحقیر و بهرهبرداری از این تحقیر بهعنوان نمادی از اقتدار است. «مسئله اخراج نیست، مسئله لذت بردن از تحقیر، غارت و شادمانی و احساس فتح از ندادن رهن منزل و حقوق کارگری آوارگان زیر نام “جاسوس” و شکنجۀ کودکان و جاسوس خواندن کودک هفتساله و گرسنگی دادن یک آوارۀ بیپناه تا سرحد مرگ است.»
او مدعی است که جمهوری اسلامی در تخریب حافظهٔ تاریخی، مهندسی آگاهی و تضعیف کرامت انسانی، دستاوردهای مهمی (بهمعنای منفی) داشته است. به باور امیری، آنچه امروز در ایران جریان دارد، نمایشی تمامعیار از «ظهور امر مبتذل در پوشش اسلام» است.
امیری در پایان مینویسد که قصدش محکومیت اخلاقی نیست، بل نشان دادن «رذالت در لباس دین» است: «مهم این است که آزمون تاریخی جمهوری اسلامی را به عیان میبینیم، مهم این است که تجربۀ تاریخی “اسلام ناب محمدی” را به صورت رذالت ناب به چشم سر مشاهده میکنیم.»
این یادداشت علی امیری بازتاب گستردهای در میان کاربران مهاجر و افغانستان در فضای مجازی داشته و به گفتهٔ برخی ناظران، تداوم فشارها و تحقیرهای اعمالشده بر مهاجران افغانستانی در ایران، به یکی از عوامل تنشزا در روابط انسانی و اجتماعی بین دو ملت بدل شده است.
فرشته باختری
