یک منبع استخباراتی طالبان به خبرگزاری جمهور گفته که عبدالحکیم شرعی؛ وزیر عدلیه این گروه، فاطمیون را در کشته‌شدن پسرانش در سوریه دخیل می‌داند.

خبرگزاری جمهور به نقل از این منبع افزوده که دو پسر عبدالحکیم شرعی و نواسه‌های ملا هبت‌الله، در جنگ سوریه کشته شده‌اند.

به گفته این منبع، همین مساله بر نگاه شرعی به اهل تشیع افغانستان نیز اثر گذاشته و به یکی از عوامل شکل‌گیری خصومت او با این جامعه تبدیل شده است.

روایت مطرح‌شده، یک ادعای شخصی را به مساله‌ای بزرگ‌تر پیوند می‌زند. بر اساس گفته‌های این منبع، شرعی فاطمیون را نه صرفا یک گروه نظامی درگیر جنگ سوریه [متشکل از کشورهای مختلف مثل عراق، لبنان، پاکستان، برخی کشورهای آسیای میانه، هند، ایران و …] می‌داند؛ بل گروهی صرفا وابسته به شیعیان افغانستان می‌داند. از همین‌جا، یک تجربه خانوادگی می‌تواند به یک نگاه سیاسی و امنیتی نسبت به یک جامعه بزرگ مذهبی تبدیل شود.

بر اساس گزارش‌های مختلف، فاطمیون با جامعه شیعیان افغانستان یکی نیستند. این تفکیک، در کشوری که هویت مذهبی هنوز یکی از حساس‌ترین خطوط سیاسی و اجتماعی است، اهمیت دارد.

اگر روایت این منبع درست باشد، سوال تنها این نیست که وزیر عدلیه طالبان چه تجربه‌ای از جنگ سوریه داشته است؛ پرسش مهم‌تر این است که آیا چنین تجربه‌ای می‌تواند در نگاه او به میلیون‌ها شهروند شیعه افغانستان نیز دخالت داشته باشد.

این پرسش زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم شرعی در ساختار طالبان مسوول نهادی است که مستقیما با قانون، عدالت و حقوق شهروندان سروکار داشته و دارد. در چنین موقعیتی، حد میان باور شخصی یک مقام و سیاست رسمی قدرت و گروهی که ادعای حکومت دارند، اهمیت پیدا می‌کند.

البته ادعای مطرح‌شده تاکنون به‌صورت مستقل تایید نشده است. منبع استخباراتی نیز جزییات روشنی درباره چگونگی کشته‌شدن پسران شرعی و نقش مشخص فاطمیون در این رویداد ارائه نکرده است. بنابراین، نمی‌توان این بخش از روایت را واقعیتی قطعی دانست.

اما اگر این روایت درست باشد، یک پرسش جدی‌تر باقی می‌ماند: آیا برخورد طالبان با اهل تشیع افغانستان صرفا بخشی از سیاست کلی این گروه است یا تجربه‌ها و خصومت‌های شخصی برخی از رهبران آن نیز در این سیاست سهم دارد؟

پاسخ به این پرسش، برای جامعه شیعه کم‌اهمیت نیست؛ به‌خصوص زمانی که یکی از چهره‌های ارشد طالبان در رأس وزارت عدلیه قرار دارد.