چهار سال پس از سقوط جمهوریت، فقر و بیعدالتی در افغانستان به اوج رسیده و به گفتهٔ نیلوفر ایوبی؛ روزنامهنگار و فعال سرشناس حقوق زنان، طالبان همچون موریانه به جان ریشههای کشور افتادهاند. او در یک گفتگوی کوتاه با راه مدنیت، زنان افغانستان را پیشقراولان مبارزی میداند که با اتحاد و انسجام میتوانند توجه جهان را جلب کنند و مسیر تحولات سیاسی آینده را به سود مردم تغییر دهند:
پرسش: افغانستان پس از چهار سال سقوط جمهوریت را بهعنوان یک فعال حقوق زن چگونه میبینید؟
افغانستان فعلی مثل درخت ناجویی است که موریانه به آن رخنه کرده و تار و پودش را میخورد. این ناجو دیگر طراوت و شادابی گذشته را ندارد و سایهاش آنقدر نیست که همه مردم این سرزمین را پناه دهد. فقر و بینوایی بیداد میکند و ظلم و ستم طالبان هر روز از مردم قربانی میگیرد، منابع کشور به غارت میرود، سرمایههای مادی و معنوی در حال فرار است و جان، مال و حتا عفت زنان ما امنیت ندارد.
پرسش: جنبشهای زنان در این چهار سال بیشترین فعالیتهای اعتراضی را رقم زدند. فکر میکنید این مسیر به کجا رسیده است؟
زنان افغانستان، بهعنوان پیشقراولان اعتراض، بهتر و پررنگتر از هر زمان دیگر درخشیدهاند. یگانه صدایی که امروز از افغانستان در جهان شنیده میشود، صدای زن افغان است و این صدا پایدارتر و رساتر از همیشه باقی خواهد ماند.
پرسش: آیا فکر میکنید نظام طالبان در زمینه حقوق زنان و حق کار و تحصیل آنان اندکی انعطاف نشان دهد؟
نظام سلطهطلب، فاشیست و تکرو طالبان از محدودیت زنان و محرومیت آنان از تحصیل و آزادیهای مشروع، بهعنوان اهرم فشار بر جامعه جهانی برای کسب امتیازات استفاده میکند. این محدودیتها تا زمانی که به منافع کلان خود نرسند، ادامه خواهد داشت.
پرسش: به عنوان یک چهره جوان اما کاریزماتیک در حمایت از زنان، ادامهٔ مسیر را چگونه میبینید؟
زنان مبارز افغانستان بیش از هر زمان به اتحاد، همدلی، انسجام و همصدایی نیاز دارند. اتحاد ما قدرت ماست و این قدرت میتواند توجه جهان را جلب و طالبان را وادار به عقبنشینی کند. من به آینده امیدوارم. تحولات سیاسی منطقه و جهان بیتاثیر بر سرنوشت طالبان نخواهد بود و در میانمدت شاهد تغییراتی بهنفع مردم و زنان کشور خواهیم بود.
تهیه و ترتیب: یلدا طاهری
