ژولیا پارسی؛ فعال حقوق زنان و از چهرههای شناختهشدهٔ جنبش اعتراضی زنان افغانستان، در یکی دیگر از روایتهای مجموعه «روایت زنان افغانستان» با عنوان «پنج سال محرومیت، ایستادگی و امید!»، سکوت جامعه جهانی در برابر وضعیت افغانستان را همدستی با طالبان دانسته و از جهان خواسته است عدالت را قربانی ملاحظات سیاسی نکند.
او با ارسال یک ویدیوی اختصاصی به راه مدنیت میگوید اگر تنها یک فرصت برای سخن گفتن با جهان داشته باشد، خواهد گفت که سکوت در برابر جنایت، بیطرفی نیست، بل همدستی و همسویی با طالبان ستمگر است.
به گفته او، فراموشی افغانستان بزرگترین هدیه به ستمگران خواهد بود. پارسی با اشاره به تجربه شخصی خود از پنج سال گذشته میگوید در این مدت وطن، آرامش، خانه، زندگی و دوستانش را از دست داده است، اما باور خود به آزادی را هرگز از دست نداده است.
او با تاکید بر اینکه هیچ ظلمی جاودانه نیست، ابراز امیدواری میکند که هیچ دیکتاتوری نتواند برای همیشه صدای مردم را خاموش کند و ارادهٔ آنان برای آزادی را درهم بشکند. این فعال حقوق زنان در بخش دیگری از پیام خود، دختران افغانستان را مخاطب قرار داده و از آنان خواسته که هرگز اجازه ندهند کسی ارزش، هویت، آرزوها و رویاهایشان را از آنان بگیرد.
به تاکید پارسی، دختران افغانستان وارثان ترس نیستند؛ بل وارثان شجاعت و آزادیاند و باید برای آزادی و حقوق خود ایستادگی کنند. پارسی در پایان، با ابراز امیدواری نسبت به آیندهٔ افغانستان میگوید همچنان به کشوری باور دارد که روزی از اسارت و افراطگرایی رهایی خواهد یافت؛ کشوری که در آن هیچ انسان و هیچ زنی به جرم آزادیخواهی شکنجه نخواهد شد و هیچ کودکی طعم جنگ و تبعیض را نخواهد چشید.
این پیام در چارچوب مجموعه «روایت زنان افغانستان» با عنوان «پنج سال محرومیت، ایستادگی و امید!» بهمناسبت پنجمین سالگرد سقوط نظام جمهوری و وخامت فزاینده وضعیت بشری پس از آن در افغانستان، از سوی روزنامه راه مدنیت منتشر میشود؛ مجموعهای که با هدف بازتاب تجربهها، روایتها و پیامهای زنان افغانستان تهیه و نشر میگردد.
